Wolfraam-kobalt legering draadtrekrol PM gesinterde onderdelen

product Introductie

Geschiedenis van Stelliet Stelliet heeft vanaf het begin een inspirerende geschiedenis gehad. Elwood P. Haynes, een van de eerste twee uitvinders in de menselijke geschiedenis die een rijtuig zonder paarden creëerde, ontwikkelde veel kobalt in zijn laboratorium. Gebaseerd op metaallegeringen die worden gebruikt bij de productie van verschillende belangrijke componenten van verbrandingsmotoren, evenals sterkere draaibankgereedschappen voor het bewerken van paardloze wagencomponenten, noemde hij deze legeringen "steline" in de 20e eeuw. De naam Haynes is afgeleid van het Latijnse woord "Stella", wat "ster" betekent, vanwege hun sterachtige glans. Deze legeringen zijn erg hard in vergelijking met andere metalen en metaallegeringen; Aanvankelijk ontwikkelde Haynes nikkel-chroom (Ni-Cr) legeringen en kobalt-chroom (Co-Cr) legeringen en verkreeg beide in 1907. Octrooien voor superlegeringen. Volgens zijn vervolgonderzoek produceerde Haynes twee nieuwe groepen legeringen op basis van kobalt, met de toevoeging van wolfraam (W) en molybdeen (Mo), die hij toevoegde, de groep genaamd "Stellites", en gepatenteerd in 1912. Haynes ontwikkelde stelliet in zijn laboratorium voor de productie van nieuwe corrosie- en hittebestendige metalen voor auto-onderdelen, tandheelkundige instrumenten en chirurgische instrumenten. Scherp gereedschap, bestek. Metaalbewerkingsgereedschappen en vele andere toepassingen vereisen corrosiebestendigheid, hoge slijtvastheid, hoge hardheid en langdurige hittebestendigheid. Haynes ontving in 1913 nog een patent voor zijn ontwikkeling van de superlegering kobalt-chroom-molybdeen-wolfraam-koolstofcomposiet (Co-CrMo-w). C heet Hafnis-legering 6E.

Tegenwoordig worden veel stellietlegeringen gemaakt van mengsels van verschillende hoeveelheden / verhoudingen van kobalt, chroom, molybdeen, wolfraam, titanium, nikkel, ijzer, aluminium, koolstof, boor, mangaan, fosfor, silicium en zwavel. Stellite is zeer geschikt voor medische chirurgie, tandheelkundige implantaten, botvervangingen, kunstmatige hartkleppen en pacemakers vanwege de lage magnetische permeabiliteit en uitstekende corrosieweerstand. Vanwege de hoge hardheid en goede ductiliteit is de moleculaire structuur dicht, is de structuur van hardere carbiden regelmatiger, is de thermische geleidbaarheid laag en is de neiging om plastische vervorming te weerstaan ​​laag.

Onder de modulus worden stelliet en andere op kobalt gebaseerde legeringen, zoals titaniumlegeringen, geclassificeerd als moeilijk te bewerken materialen met een slechte bewerkbaarheid. De bewerkbaarheid van een materiaal wordt bepaald door oppervlakteruwheid, verkregen kwaliteit en oppervlakte-integriteit, standtijd, verwarming van de snijzone, moeilijkheid bij spaanvorming, materiaalverwijderingssnelheid (MRR) en energieverbruik, dynamiek van gereedschapsmachines en andere parameters die betrokken zijn bij metaalbewerking . Moeilijk te bewerken materialen zijn materialen die overmatige gereedschapsslijtage, overmatige snijkrachten, hoge warmteontwikkeling, moeite met spaanvorming en slechte oppervlakteafwerking tijdens bewerkingen veroorzaken. Een belangrijk fenomeen bij het bewerken van moeilijk te bewerken materialen is de overmatige hitte die wordt gegenereerd in de snijzone, wat resulteert in zeer hoge temperatuurgroei in de primaire en secundaire snijzones. Het gereedschap is beschadigd. Vanwege de slechte bewerkbaarheid van kobaltlegeringen, worden de meeste componenten die van deze legeringen zijn gemaakt, geproduceerd door middel van fijngieten. Poedermetallurgie en sinteren. Bewerking met behulp van slijpen en onconventionele bewerkingstechnieken (EDM, LBM, enz.). Dit heeft geresulteerd in lage productiviteit en hoge fabricagekosten voor componenten van kobaltlegeringen, met name voor medische implantaten zoals heup- en tandheelkundige implantaten.

Als u wolfraam-kobaltlegering draadtrekrol PM gesinterde onderdelen nodig heeft, neem dan contact met ons op!

Metaal spuitgietproces

Detectie systemen