Slijtvaste rolspijker PM gesinterde onderdelen van wolfraam-kobaltlegering

product Introductie

Stelliet is een op kobalt (Co) gebaseerde superlegering die in twee hoofdcombinaties voorkomt: (a) de wolfraamgroep (W), bestaande uit Co-cr-Wc. (b) Molybdeen (Mo) groepen die Co-Cr-Mo-C bevatten. Slijtvaste PM-gesinterde onderdelen van wolfraam-kobaltlegering hebben een uitstekende corrosieweerstand, oxidatieweerstand, slijtvastheid, hittebestendigheid en lage magnetische permeabiliteit. Componenten gemaakt van stelliet werken goed in zeer corrosieve omgevingen en behouden deze superieure eigenschappen bij verhoogde temperaturen. Componenten gemaakt van stelliet worden veel gebruikt in de olie- en gasautomobiel-, kernenergie-, papier- en pulp-, chemische en petrochemische, raffinaderij-, automobiel-, ruimtevaart- en luchtvaartindustrie. Vanwege zijn niet-magnetische, anti-corrosie en niet-reagerend op lichaamsvloeistoffen. Stellietlegeringen worden gebruikt in medische chirurgie, chirurgische instrumenten, tand- en botimplantaten en -vervangingen, hartkleppen en pacemakers. Stelliet heeft een hardheid variërend van 32 tot 55 HRC en is een bros materiaal, maar de Young-modulus is laag. Machinale bewerkingen op stellietonderdelen zijn buitengewoon moeilijk vanwege hun hoge hardheid en hoge dichtheid, maar inhomogeen: moleculaire structuur en lage thermische geleidbaarheid, stelliet is geclassificeerd als moeilijk te bewerken, net als het materiaal van een titaniumlegering. Inconel, composieten en roestvrij staal Machinecomponenten die van stelliet zijn gemaakt, worden meestal geproduceerd door middel van een afzettingsmethode op een stalen ondergrond in plaats van met dure massieve stellietstaven. Het ruwe oppervlak van afgezet stelliet wordt bereikt door slijpen in plaats van een ander economisch bewerkingsproces dat duur en tijdrovend is, waardoor stellietproducten erg duur zijn. Dit artikel schetst de basissituatie van stelliet voor engineering, de betekenis en specifieke toepassing van stelliet, evenals de voor- en nadelen van verwerkingstechnologie. Dit artikel geeft een kort overzicht van experimentele studies van economisch redelijke snijparameters voor het snijden van stellietlegeringen met gecoate hardmetalen wisselplaten. Dit artikel onthult en analyseert een interessant fenomeen van restspanning tijdens de bewerking van Stellite-legeringen. De microconvexiteitsvariatie van een bewerkt oppervlak van een stelliet-chroom-kobaltlegering onder verschillende geometrische vormen werd bestudeerd. De resultaten toonden aan dat de gecoate hardmetalen wisselplaten bij gemiddelde neusradii beter presteerden in termen van hardheidsverandering en warmteontwikkeling, met minimale fasetransformatie of snijoppervlak stelliet.

Industriële toepassingen van stellietlegeringen De grondgedachte voor het gebruik van stelliet in de technische industrie is om een ​​corrosie- en slijtvast oppervlak te bieden dat helpt bij het bestrijden van slijtage en corrosie van mechanische onderdelen. Slijtvaste materialen worden echter gekenmerkt door een uniforme verdeling. Een dichte carbidematrix is ​​van nature moeilijk te bewerken vanwege het hoge carbidegehalte. In sommige gevallen is de verdeling van hardmetaal ongelijk. Lagere thermische geleidbaarheid en hogere hardheid leiden tot een slechte bewerkbaarheid van deze materialen.

Op kobalt gebaseerde legeringen zijn soms niet-magnetische materialen, maar hebben een hoge sterkte. Bekend om hun hoge slijtage-, corrosie- en hittebestendigheidseigenschappen, zijn deze legeringen harde maar toch voldoende ductiele materialen. Deze legeringen behouden hun sterkte gedurende lange tijd goed, zelfs bij verhoogde temperaturen, en presteren goed in corrosieve en zure omgevingen. Zoals eerder vermeld, vertonen op kobalt gebaseerde legeringen een uitstekende weerstand tegen degradatie in omgevingen met lichaamsvloeistoffen, wat hun succesvolle toepassing in medische procedures en chirurgische implantaten mogelijk maakt. Verschillende medische tests hebben bevestigd dat op kobalt gebaseerde legeringen biocompatibel zijn voor gebruik als chirurgische implantaten en botvervangingen. Volgens de routine van de toepassing ervan, kan het worden onderverdeeld in de volgende categorieën:

• Slijtvaste legeringen

• Superlegering

• Corrosiebestendige legeringen

Stellite (Stellite 6B) en Stellite (Stellite 6K) zijn slijtvaste legeringen met een hoog aandeel (ongeveer 30 procent) Cr en ongeveer 65 procent Co. Een hoog aandeel Cr is de belangrijkste carbidevormende stof in het stollingsproces van de legering, die een hoge sterkte heeft. De uitstekende slijtvastheid van deze legeringen wordt toegeschreven aan de meest uniforme kobaltrijke matrix van gevormde carbidekorrels. Vanwege zijn uitstekende slijtvastheid en taaiheid wordt stellite 6 veel gebruikt bij de vervaardiging van snijbeitels voor diepboorapparatuur zoals mijnbouw en steen. Breekrollen, cement- en staalapparatuur, transportsystemen, erosieschermen van stoomturbines, halve omhulsels en bussen die niet of niet goed kunnen worden gesmeerd. Stelliet 6k. Er zit geen molybdeen (Mo) in de samenstelling, slechts 30 procent Cr, en het heeft een hoge hardheid (47 HRC). Is zeer geschikt voor de productie van zachte biologische en plantaardige materialen zoals tabak.

Een andere legering, Stellite 3, heeft 3 keer meer wolfraam (W) dan Stellite 6, 6B en 6K, bevat geen molybdeen en is niet zo goed in corrosieve omgevingen als Stellite 6, 6B en 6K, dus het wordt niet aanbevolen voor gebruiken in deze situatie. Maar vanwege het hogere koolstofgehalte (C) en de grotere volumefractie van carbiden, heeft Stelliet 3 3 tot 4 keer de slijtvastheid van Stelliet 6 en tweemaal die van Stelliet 12. Stelliet 3 heeft een hogere rode hardheid en weerstand tegen corrosie en slijtage zoals alle stellietlegeringen. Daarom wordt Stellite 3 aanbevolen voor de fabricage van lagerkogels en -naalden, moffen en bussen, inzetstukken voor klepzittingen in niet-corrosieve omgevingen, schaarinzetstukken, brandermondstukken, geleiderollen voor staalfabrieken en afdichtrollen.

Metaal spuitgietproces

Detectie systemen